مصوبۀ شورای عالی انقلاب فرهنگی دربارۀ راه­بردهای گسترش فرهنگ عفاف
١. توسعۀ فرهنگ تأمل و تفکّر در مفاهیم دینی توسط جوانان برای پذیرش درونی و قلبی و عمل به آن­ها.
٢. تبیین دائمی جایگاه والا و پرافتخار زنان در اسلام و مقایسۀ آن با سایر مکاتب برای احساس برتری شخصیت زن مسلمان نسبت به زنان سایر مکاتب و پرهیز از روی آوردن به جنبه‌ها و شخصیت‌های کاذب.
٣. تقویت بنیه اعتقادی، اخلاقی و اصول و مبانی تربیت برای والدین، خصوصاً مادران نسبت به امر عفاف و حجاب و ایجاد حساسیت در آن­ها نسبت به آسیب‌های ناشی از رعایت نکردن آن برای خود، خانواده و فرزندان.
٤. اتخاذ تدابیر مناسب برای جذب، تربیت و به کارگیری نیروی انسانی شایسته نظیر مدیران، معلمان و استادان معتقد و عامل به رعایت حجاب و عفاف در کلیۀ مراکز
اداری و آموزشی.
٥. تبیین آموزه‌های دینی در خصوص ضرورت رعایت اصول حیا و عفّت متناسب با قابلیت‌ها و ویژگی­های زنان و مردان و ایجاد تعادل در روابط اجتماعی آن­ها.
٦. احیا و ترویج سنّت حسنۀ امر به معروف و نهی از منکر.
٧. ارتقای سطح آگاهی جوانان در زمینۀ ارتباط‌های صحیح انسانی و اخلاقی بین آن­ها و حفظ حدود عفاف و حجاب در جامعه و خانواده.
٨. تبیین فلسفه و پیامدهای مثبت فرهنگی اجتماعی، روانی و اخلاقی عفاف و حجاب در عرصه‌های مختلف زندگی و اثرات منفی عدم رعایت آن در سست کردن بنیان­های اخلاقی خانواده و جامعه.
٩. تبیین دیدگاه اسلام در خصوص عفاف، پوشش، حجاب و ضرورت بیان فلسفه، احکام و دستاوردهای مثبت رعایت آن در جامعه، متناسب با شرایط سنی جوانان و نوجوانان با شیوه‌های جذاب.
١٠. توجه دادن به رعایت و نیز باور پوشش نه به عنوان یک اجبار اجتماعی بلکه به عنوان یک ارزش انسانی، دینی و معنوی و یک باور قلبی جهت مصونیت از زشتی‌ها و آسیب‌های اجتماعی.
١١. افزایش آگاهی والدین نسبت به رعایت حجاب و عفاف خصوصاً در خانواده و نقش الگویی آنان در این امر.
١٢. اهتمام جدّی نهاد خانواده نسبت به تأمین نیازهای عاطفی و شخصیتی فرزندان به ویژه دختران و تأثیر آن در شکل‌گیری هویّت دینی و اجتماعی آن­ها.
١٣. تبیین نقش عفاف و حجاب در تقویت هویت ملّی و فرهنگی جوانان و تأثیر آن بر استقلال فرهنگی و سیاسی کشور.
١٤. تقویت روحیۀ تعادل در جوانان در رویکرد آنان به مُدگرایی و بیان مستدل و منطقی اثرات و پیامدهای مدگرایی افراطی و پرهیز از تقلید کورکورانه از مُدهای غربی و تقویت مُدگرایی ملّی.
١٥. تبیین ریشه‌های تاریخی و فرهنگی و نشانه‌های روشن از وجود حجاب و پوشش در ادیان الهی و جوامع دارای سابقۀ تاریخی و تمدّن فرهنگی.
١٦. زمینه‌سازی اجتماعی مناسب برای دختران و پسران جهت کشف هدایت و بروز قابلیت‌ها و توان­مندی­ها و تأمین مطالبات خود برای جلوگیری از بروز جلوه‌گری­ها مناسب در حیطه فرهنگ عفاف و حجاب.
١٧. اختصاص بخشی از موضوعات تحقیقاتی به بررسی «زمینه، علل و موانع گسترش فرهنگ عفاف و حجاب در جامعه» و بررسی تأثیرات محصولات فرهنگی کشور بر این موضوع.
١٨. تشویق و ترغیب خانواده‌ها و جوانان به ازدواج آسان و آشنا کردن با معیارهای شرعی انتخاب همسر، حقوق و وظایف یکدیگر، تقویت روحیۀ ساده­زیستی و قناعت­
پیشگی در زندگی.
١٩. تقویت هماهنگی بین دستگاه­های ذی­ربط در برنامه‌ریزی و تأمین امکانات لازم جهت رفع مشکلات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی موجود بر سر راه ازدواج جوانان.
٢٠. توسعۀ فعالیت‌های بنیادهای ازدواج به منظور جلب مساعدت دولت و خیرین در امر ازدواج جوانان.
٢١. ارتقای مهارت‌های فنی و حرفه‌ای و توان­مندی­های جوانان جهت توسعۀ طرح­های خود اشتغالی و آشنایی با بازار کار و زمینه مختلف فعالیت به عنوان زمینه­ساز ازدواج، تشکیل خانواده و نهایتاً توسعۀ فرهنگ عفاف.
٢٢. اهتمام جدّی مراکز فرهنگی و کلیه رسانه‌های کشور نسبت به ارائه الگوی مطلوب از عفاف و حجاب در محصولات فرهنگی خود (فیلم، سریال، تئاتر و...) و پرهیز از ایجاد تضاد و تناقض برای جوانان در این امر.
٢٣. جذب، تربیت و به کارگیری نیروی انسانی آگاه و عامل به مبانی دینی عفاف و حجاب در برنامه‌های فرهنگی و تبلیغی.
٢٤. جهت­دهی و تقویت امر عفاف و حجاب با استفاده از قابلیت‌ها و ظرفیت سازمان‌ها، احزاب، تشکّل‌های غیردولتی و هیئت‌های مذهبی در کشور.